öncelikle bir konuya ihtiyacım var. kümeler ya da çemberin alanı gibi değil. daha bizden.
yabancılaşmak üzerine?
hayır kaybolmak. daha bizden.
kayboluşumuz daha biz yazmaya başlarken kelimelerin kendini yok etmesiyle başlar. düşünürsünüz. hissettiğiniz ya da düşündüğünüz apaçık -orada- duruyordur. eğer somut bir şey olsa, adının masa olduğu belli olacak kadar spesifik olurdu bu. onun nasıl olduğunu kestiremeyecek mesafede duran insanlara bunu kelimelerle anlatmaya başlarsınız ve %100 olmasa da kısmen başarılı olursunuz. düşünceler de böyledir. düşüncelerimizdeki nesneler ve nesnenin objesi siz. siz burada tam benim konumlandığım noktada benimle aynı şeyi yapmış olsaydınız eğer,tam şu an benimle aynı şeyi düşünüyor olurdunuz ve muhtemelen bu düşündüğünüz şey; “acaba doğru kelimelerle mi anlatıyorum kendimi?” olurdu. ve muhtemelen, tam bu noktada, kafanız bu kadar güzelken, vaktinizin bunu tarif etmeyi beceremeyeceğiniz kadar ağır ve sancılı geçtiğini hissederdiniz. uyumak için yazınızı tamamlar ve muhtemelen 5 saat daha uyumazsınız.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder